...(الهی! گاهی نگاهی)...
«درد ِ فاطمه(س) درد نبود بلکه بی دردی ِ مردمان بود. دردش این بود که نمی خواستند بفهمند
حقیقتی هم وجود دارد. درد ِ فاطمه(س) بی فاطمــ ــگی ِ مردمان بود و اینکه در زمانی که هنوز بوی
تری ِ خاکِ قلب ِ عالم ِ وجود تازه است دست ِ رد بر سینه ی پاره ی جگرش زدند و گوشهای خود را
محکم گرفتند تا شان نزول "صمٌ بکمٌ عمیٌ" را محقق کنند.»
هر چقدر می خواهی جار بزن این کلمات را.
هی بگو که فاطمه درد ِ پهلو و سینه و لرزش قدم نکشید.
یکی می گوید کفر می گویی. آن یکی می گوید سخیف است.
و مداح ِ -مثلا"- اهل بیت(ع)جای آنکه از «مافوق درد های فاطمه(س)» بگوید میان گفتن از
تمام دردهای بانو(س) -به اصطلاح اینان یعنی فقط درد ِ سینه و پهلو- روضه می کشد به سال ِ
«همت مضاعف و کار مضاعف» و این یعنی آخر ِ سیاست و یعنی اوج ِ یکجا همه چیز را با هم داشتن!
آنها که مشکل دارند «حسین(ع) بیشتر از آب تشنه ی لبیک بود» نمی توانند قبول کنند که درد ِ
فاطمه(س) چیزی فراتر از درد ِ جسمانی اش بود
یعنی حقیقت ِ کوثر را کوچک کردن در حد ِ مادری پهلو شکسته -و نه درد ِ شکستن حیثیت ِ نور ِ عصمت
توسط بی چیزان ِ بی فاطمه- تنها.
و این یعنی اوج ِ بی فاطمــــــــ ــگی...
-و این معنی به درد نیاوردن دل زهرا(س) است گویا...!-
یا حق
