گوراه نوشت ها

گوراه یعنی درس گرفتن از هر اشتباه...

سایبان ِ دست هات
ساعت ۱٠:٥۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۳/۳٠  کلمات کلیدی: خورشید

...(الهی! گاهی نگاهی)...

 

دست هایت را

سایبان ِ ابدی ِ نگاهم گذار

 

تا بدانم

برای ِ بارانی شدن

هنوز

ابری هست

برای پنهان کردن ِ خورشید...

 

یا حق


 
بَلی وَلکنْ لِیَطْمَئِنَ قَلْبی
ساعت ٢:۱۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۳/٢٠  کلمات کلیدی: نوشته های وبلاگ پیشین

...(الهی! گاهی نگاهی)...

 

- «جنّت الرّضوان» رقصش نسیمانه ی گیسوی تو بود

                                                 آنگاه که قدم به قدم گلهایش را بوییدم؟

- ...

- «یاقوت ِ حمرا» درّ و گوهر لب های تو بود

                                             آن وقت که به روی من گشوده شد؟

- ...

ـ «خالدین فیها» تأویل ِ سرای ِ عشق توست

                                             برای آنکس که «اذن دخولَـ»ـش دهی؟ 

 

- مگر نمی شناسی ام که می پرسی پی در پی؟ « اَوَلَم تؤمن» به آتش ِ عشقم؟

.

.

.

 «بَلی وَلکنْ لِیَطْمَئِنَ قَلْبی...»

          پرسیدم تا دستِ آخر

              -پاسخم را نگویی حتی-

                      نوایت را بشنوم

                           فقط ...

                             «لِیَطْمَئِنَ قَلْبی»

                            

آخر...

اطمینانِ قلب ِ من نوای ِ تو بود...

                                

 پ.ن: دلگیری دوستان را تاب نیست.اگر راضی می شوید آمدم بگویم خوبم و سکوت نکرده ام دیگر مثلاً!

 

 

یا حق


 
حوض ِ آرزویم...
ساعت ۱:٠٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۳/۱۸  کلمات کلیدی: نوشته های وبلاگ پیشین

...(الهی! گاهی نگاهی)...

من

خسته ی دویدن و ندیدن ام این روزها

و اکنون

حوض ِ فیروزه ای ِ کنار  ِ حیاط ِ سرسبز  ِ  - نداشته-مان

با ماهی های ِ گـُلی ِ درونش

کافی ست

برای آنکه «خلع ِ نعل» کنم

تا یک لحظه

سرخی ِ زخم  ِ دویدن هایم

جایش را به سرخی ِ بوسه ی ِ ماهی ها بدهد

و من از خنکای ِ آبی ِ کاشی هاش...

بتوانم یک دم نفس تازه کنم.

                              فقط اگر باشد یک حوض ِ فیروزه ای گوشه ی حیاط ِ -نداشته-مان...

 

 

یا حق


 
من تمنای تو نکرده دست از هوایت کشیده ام
ساعت ۱۱:٢٢ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۳/۱٦  کلمات کلیدی: نوشته های وبلاگ پیشین

...(الهی! گاهی نگاهی)...

۱.

خدایا!

توی آن «جنت الرضوانـ»ـی که وعده دادی بهمان -و ما خوشیم برایش خیر  ِ سرمان!-

سیبِ دلِ آنهایی که یک عمر تمنایشان کردیم

 مثل اینجا

 ممنوعــــ ـه است؟

 

محض ِ خاطر  ِ عزیزت اینجا کنار آمدم ها...

آنجا کنار نمی آیم...

محض ِ تمنای ِ همان سیب...

 

۲.

من دیروز

تمام  ِ راه را پی ِ دیدنِ تو دویده ام

امروز که به میعاد رسیده ام

می گویند: دیوانه! او تمام  ِ دیروز دنبال تو می دوید و تو می گریختی!

 

شرطِ انصاف نبود...

پاهایم درد می کنند هنوز

تو که می توانستی٬ کاش تندتر می دویدی...

 

 پ.ن: فردا روز میلاد یک عروسکــــِ خوب است. یک عروسکـــــــ که در تمام دنیایم نظیر ندارد!

روز میلادت پر شکوه عروسکــــِ زیبایِ زندگی ام !

 

یا حق

 


 
درد ِ بی فاطمگی
ساعت ٩:٠۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٢/٢٦  کلمات کلیدی: نوشته های وبلاگ پیشین

...(الهی! گاهی نگاهی)...

«درد ِ فاطمه(س) درد نبود بلکه بی دردی ِ مردمان بود. دردش این بود که نمی خواستند بفهمند
حقیقتی هم وجود دارد. درد ِ فاطمه(س) بی فاطمــ ــگی ِ مردمان بود و اینکه در زمانی که هنوز بوی
تری ِ خاکِ قلب ِ عالم  ِ وجود تازه است دست ِ رد بر سینه ی پاره ی جگرش زدند و گوشهای خود را
محکم گرفتند تا شان نزول "صمٌ بکمٌ عمیٌ" را محقق کنند.»

هر چقدر می خواهی جار بزن این کلمات را.

هی بگو که فاطمه درد ِ پهلو و سینه و لرزش قدم نکشید.

یکی می گوید کفر می گویی. آن یکی می گوید سخیف است.

و مداح ِ -مثلا"- اهل بیت(ع)جای آنکه از «مافوق درد های فاطمه(س)» بگوید میان گفتن از

تمام دردهای بانو(س) -به اصطلاح اینان یعنی فقط درد ِ سینه و پهلو- روضه می کشد به سال ِ

«همت مضاعف و کار مضاعف» و این یعنی آخر  ِ سیاست و یعنی اوج ِ یکجا همه چیز را با هم داشتن!

 

آنها که مشکل دارند «حسین(ع) بیشتر از آب تشنه ی لبیک بود» نمی توانند قبول کنند که درد ِ

فاطمه(س) چیزی فراتر از درد ِ جسمانی اش بود

یعنی حقیقت ِ کوثر را کوچک کردن در حد ِ مادری پهلو شکسته -و نه درد ِ شکستن حیثیت ِ نور  ِ عصمت

توسط بی چیزان ِ بی فاطمه- تنها.

و این یعنی اوج ِ بی فاطمــــــــ ــگی...

 -و این معنی به درد نیاوردن دل زهرا(س) است گویا...!-

یا حق


 
لعنتی!
ساعت ۱:٤٢ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/٢/۱٩  کلمات کلیدی: نوشته های وبلاگ پیشین

...(الهی! گاهی نگاهی)...

خیس ِ خیس می شود لعنتی!
رد و نشانش آبرو نمی گذارد برای آدم...

جایش سرخ می شود لعنتی!
انگار کن که هجوم آورده اند بر سرش...

ردش می سوزد لعنتی!
راهش را چاک چاک پر از ضجه می کند...

آخر لعنتی!
مروت که نداری لااقل انصاف کن...
زیاد خیس می کنی... سرخ می شوی... چنگ می اندازی...
رحم کن بر دفترم...
شستی واژه های تنهاییم را... تنها یادگار ِ اقامتم را...

دست ِ کم... کم کم ببار
ای اشک ـ ...
.
.
.

لعنتی!

 

پ.ن:دلم می خواهد "مزینان" را... بیا در آن کویر هر دو هبوط کنیم. تو خورشید شو و من ذره....

کی بیاییم و به وعده هایمان عمل کنیم؟

همین تابستان... خوب است؟ هان؟ دیر نشود یک وقت...

 

یا حق


 
رعشه های همیشه آمدنی ِ نیامدنت
ساعت ۱٢:٢٩ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/٢/۱٧  کلمات کلیدی: نوشته های وبلاگ پیشین

...(الهی! گاهی نگاهی)...

 

گاهی...

گاهی...

فقط گاهی...

آنچنان پست می شوم... که نمی فهمم واژه ی ِ ساده ی ِ بودنت را... که درک م نمی شود

که فهمم نمی کشد...

معنی توی ِ در بلندترین "اوج" را...

من ِ دون ِ از این دنیای ِ دونیت که نمی فهمم حقیقتِ آن اوج ِ جاوید را...

می شود هبوط کنی تا کنار سیب گاز زده ی "دون"ی؟ ... لای این برگ های نازک ِ قرآن؟

روی آن مهر و تسبیح ِ یاسی؟... روی آن تکه پارچه ی سیاه ِ نمناک ِ همیشه بارانی...؟!

به حرمت بزرگی ات...

فقط گاهی؟!

 

پ.ن:

خیالت قبل از نیامدن هایت می آید...رعشه می اندازد... موج موج طوفانی می کند...

فوج فوج شراب می پزد... قطره قطره قدح پر می کند...

خوش خیال من ام که نیامدن هایت مرا به خلسه فرو می برد و آمدن - محال- ات به رقص.

 

 

یا حق


 
خسته م از این عقل ِ خسته
ساعت ۱۱:۳٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/۱٢/٢٤  کلمات کلیدی: نوشته های وبلاگ پیشین

...(الهی! گاهی نگاهی)...

1.

بیا ره توشــــ ـه برداریم

قدم در راه بگذاریـــــ ــم

کجا؟

هرجا که اینجــــ ــا نیست

 من اینجا از نــــ ــوازش نیز چون آزار ترسانـــــ ـم...

ز سیلی زن  ̜ زسیلی خــــ ــور

وزین تصویـــــ ــر  ِ بر دیوار ترسانم...

 (م.امید)

۲.

به سر انگشت تلنگر...

از خودم رها می شوم...

آنچه که اسمش راتقدیر گذاشتند به بدترین شکل ممکن مرا به دنبال خود می کشد...

از فاصله ی آنچه که  می خواستم و آنچه شد...

 

هان! خوب گفتی ها همسفر...

اینجا ریسمان هایش یا بریده است یا پوسیده

و مرا سرنوشت با ریسمان پوسیده ی خود می کشد تا عمق چاه

و آنجا با تلنگری...

خـــــــ ــلاص...

یاحق


 
← صفحه بعد